Thursday, December 21, 2000

Hello mates,
We zijn weer een land verder. De laatste 2 weken in Bali hebben we het erg
rustig aan gedaan. Heerlijk relaxen in Ubud, lekker eten, en vandaaruit een
paar keer met scooter erop uitgetrokken. Het is toch wel heerlijk zo'n
manier van reizen, kun je zelf bepalen wanneer je wil stoppen. Na een paar
dagen kwamen Rob & Yke vanuit Ujung Pandang eraan. Gezamenlijk naar het
kustplaatsje Padangbai gegaan. En daar wederom lekker rustig aan. Dat is
weer eens wat anders dan al die lange busreizen.

Het duiken konden we niet laten, dus maar weer eens 2 duiken gemaakt. De
duikclub was niet zo professioneel, slechte uitrusting en een nog slechtere
divemaster, maar de duiken waren zeer de moeite waard. Naast mooi koraal,
verschillende inktvissen en andere vissen ook nog een 10-tal haaien,
varierend van 75 cm tot 3 meter. Toch erg spectaculair om deze beesten te
zien.

Voor de laatste 2 dagen in Indonesie zijn we vertrokken naar Kuta, lekker
dichtbij de luchthaven. Daar kwam ROb op het idee om Kerst te vieren met
veel cadeautjes, nog net op tijd om de laatste dag inkopen te doen in het
goedkope Bali. En daarnaast natuurlijk een bulk aan sigaretten en shag, want
de prijzen in Australie hiervoor zijn nog hoger dan in Nederland.

Terugkijkend op 2 maanden Indonesie zijn we heel blij dat we met name de
delen hebben gedaan waar het toerisme nog niet zo wijd verspreid is. Een
nadelig gevolg is af en toe afzien met reizen, maar je ziet dan wel wat van
het echte Indonesie. Een verschil wat nog eens duidelijk wordt wanneer je
weer in Bali komt. Het echte hoogtepunt was toch wel de Toraja-cultuur in
Sulawesi en de onderwaterwereld in Togians en Bunaken.

Gisteren was het dan zover om echt afscheid te nemen van Indonesie, en nog
geen 4 uur later zit je in Australie. Eerst nog een slof sigaretten taxfree
kopen (we hadden pas 2 sloffen sigaretten en 22 pakjes shag bij ons) en
daarna met angst en beven naar de douane waar we er inderdaag uitgepikt
werden. Of we even de handbagage willen laten zien. Tijdens het bekijken van
de spullen vroegen ze of wij iets aan te geven hadden. Nee, natuurlijk niet.
Al zwetend het gesprek voortgezet en gelukkig bleef de controle bij de
handbagage. Ongedeerd met onze hele voorraad rookwaar stapten we Australie
binnen. Phoe, eerst even een sigaretje roken.

In het guesthouse is het weer even wennen aan de prijs en dan geeneens een
eigen badkamer. Vervolgens zelf weer boodschappen doen en zelf koken. Dat is
de andere kant van weer terug zijn in de beschaving. Wel weer heerlijk
genieten van het eerste flesje wijn sinds 3 maanden.

Vandaag op autojacht, en dat was niet makkelijk. Bijna geen enkel
verhuurbedrijf heeft meer iets (hoogseizoen in Aussie) en als ze het wel
hebben, mag je de auto niet uit West-Australie meenemen. Gelukkig had onze
wandeltocht van enkele uren toch nog vruchten afgeworpen, en wel bij Budget.
Morgen met Rob en Yke overleggen en als we het eens worden hebben we vanaf
morgen de beschikking over een Ford Falcon, te vergelijken met de Mondeo in
Nederland.

Nu is het wachten op de komst van ROb en Yke, en dan vervolgen we onze
avonturen in Australie.

Wordt vervolgd.

Iedereen vast prettige dagen toegewenst. By the way, hier lopen de
kerstvrouwen over straat rond in bikini met een kerstmutsje op!!

Vanuit een warm Perth (valt trouwens wel mee, maar 29 graden en wij hebben
het soms een beetje fris), heel veel groeten.

Robert & Kitty

Tuesday, December 05, 2000

Hallo allemaal,

We hopen dat iedereen veel kadootjes heeft gehad. Het is aan ons enigszins voorbij gegaan, niet geheel overigens. Daan en Dorien hebben toen wij weggingen 1 kilo aan sinterklaaspresentjes meegegeven. Daarj de Sint op 5 december in Nederland is, dachten wij dat hij al half november in Sulawesi was. En ja hoor, 1 kilo aan snoepwaar, voornamelijk drop. Dit was wel het goede tijdstip aangezien een verkoudheid op kwam en de keel goed gesmeerd kon worden.

Na Manado zijn we eerst naar een park in de buurt geweest. Nou ja, in de buurt, de afstand was weliswaar maar ongeveer 40 kilometer, de rit ernaar toe duurde toch nog 3,5 uur. Het laatste deel was bijna onbereikbaar met een jeep, laat staan de bus waar wij in zaten. In Nederland is deze bus nog zelfs te lux voor de sloop. Maar het was de moeite waard. Tijdens de avondwandeling gedurende een van de heftige regenbuien, hebben wij het spookdiertje mogen aanschouwen die net voor duisternis ontwaken. De ochtendwandeling was wel droog, en de grote groep zwarte makaken bracht ons weer even terug in de Afrikaanse sferen. De terugweg naar Manado ging een stuk voorspoediger. Vanaf het dorpje kregen we direct een lift van een pickup-truck naar Manado.

Daarna was het weer tijd om te relaxen en te duiken in het aquariumparadijs van Bunaken. De eerste twee dagen erg goed weer gehad en met het zeer heldere water uitstekend om te duiken. Het is echt fantastisch hoe ver deze koraalmuren de diepte ingaan, het eind kun je af en toe niet eens zien. En weer fantastisch koraal en vissen, waaronder een grote barracuda en napoleonvis. Helaas geen haaien, maar ja, die zullen we vast wel zien in Australie. De laatste dag een echte tropenbui mee mogen maken. Het was hetzelfde effect als wanneer je heel veel emmers water omlaag gooit, maar dan wel heel veel. Later bleek dat het zo veel geregend had, dat de rivieren bij Manado overstroomd waren met daarbij vele huizen. Onze terugweg naar Manado werd dan ook aanzienlijk moeilijk gemaakt.

Eenmaal terug in Manado werd het tijd om afscheid te nemen van Sulawesi. En een paar uur later zit je ineens in een andere wereld, Java. Het reizen is hier weer een stuk makkelijker, ja, ze zijn hier al zo gewend aan toeristen. Yogja is een leuke stad om een paar dagen te blijven en te genieten van het lekkere eten. Maar een van de drukste straten, de Marlioborostreet, moet je niet te vaak zien. Om de twee meter word je aangesproken of je batik wil kopen, vervoer nodig hebt, of iets anders. Daarbij is het een hele kunst om de weg over te steken, aangezien er een constante stroom van auto's en motoren is.

We hebben hier gebruik gemaakt van de toeritische mogelijkheden, en hebben een bezoek gebracht aan de Borobudur, een enorm boedhistisch tempelcomplex. De Boedha's op het bovenste niveau zijn verborgen in een soort van 'bellen'. Het brengt geluk als je in staat bent met je arm door de gaten reikt en een boedha kan aanraken. In tegenstelling tot de indo's, voor wie dit een vrij moeilijke opgave is, is het voor onze lange westerse armen geen enkel probleem. De dag erna hebben we een bezoek gebracht aan de Prambanan, een groot hindoeistisch tempelcomplex. Ook erg de moeite waard. S'avonds hebben we daar een voorstelling bijgewoond van het traditionele 'Ramayana ballet'. Het verhaal wat zij uitbeelden is in de afbeeldingen op de tempels van de Prambanan uitgehouwen. Een hele mooie voorstelling. Het was wel handig dat we vantevoren de beschrijving van het verhaal hadden gelezen, dan wist je tenminste waar het over ging. We vonden het allebei heerlijk, weer eens zo'n avondje theater.

We hadden gepland om vanaf hier door te reizen naar Mount Bromo. Helaas besloot deze vulkaan om lichte uitbarstingen van vooral as te hebben op dit moment, en dus is het niet mogelijk erheen te gaan. Helaas.... vette pech voor Robert & Kitty. Daarom hebben we besloten dan maar meteen door te reizen naar Bali. Vanmiddag stappen we om 14.00 uur op de bus, en hopen dan rond 7.00 uur morgenochtend in Denpasar te zijn. Wederom een lange busrit dus, maar als het goed is een van de laatste hier in Indonesie. Op Bali zijn we van plan vooral wat tijd door te brengen in Ubud, en van daaraf wat dagtripjes te doen met een scooter. Verder nog lekker een paar dagen naar het strand. Maar die verhalen volgen vanzelf weer.

Heel veel groetjes,
en tot mails,
Robert & Kitty

Friday, November 24, 2000

Manado, 24 november

We zijn inmiddels al door heel Sulawesie gereisd. De boottocht naar Ujung
Pandang ging voorspoedig, maar het toch is 22 uur op een boot erg lang. We
hadden de mogelijkheid om binnen te slapen, maar buiten op het dek was veel
prettiger. Buiten een fris zeewindje had je hier ook minder last van
kakkerlakken, en binnen zaten er heel erg veel. In Ujung Pandang aangekomen
werden de 9 backpackers (dit waren alle toeristen op de boot)in een bemo
gepropt en samen met alle rugzakken richting het hotel. Dit was wel erg
basic, dus besloten wij een luxere kamer 1 hotel verder te nemen. Ujung
Pandang is gewoon een normale saaie stad, maar ze hebben wel een erg goede
pizzeria. De volgende dag zijn we met de nachtbus naar Rantepao gegaan, een
erg luxe bus met veel beenruimte en airco. Zelfs nog een beetje kunnen
slapen en rond 6.00 uur 's ochtends kwamen we aan. Een beetje relaxen in een
leuk hotelletje en bijkomen van het reizen van de afgelopen paar dagen.
Rantepao is de hoofdstad van de Toraja provincie. Deze provincie staat
bekend om zijn prachtige huizenbouw en om de verschillende ceremonies bij
diverse gebeurtenissen. Zo hebben wij een begrafenis mee mogen maken van
iemand die rond de 80 jaar oud is geworden. Hij was al een half jaar dood,
en op het moment dat hij overleed wordt hij gebalsemd, zodat het lichaam
geconserveerd blijft tot de begrafenis. De begrafenis is afhankelijk van het
seizoen (tijdens oogsttijden hebben ze geen begrafenissen) en van de
hoeveelheid gespaard geld. Soms kan het wel jaren duren voordat de ceremonie
plaatsvindt. In totaal duurt een ceremonie ongeveer 5 tot 7 dagen. Wij waren
samen met een (slechte) gids de 2e dag aanwezig. Bijna niets vond die dag
plaats, en wij waren erg chagrijnig hierover naar de gids toe. Maar de dag
erna was schitterend. Toen we in het betreffende dorpje arriveerden, waren
er ongeveer 50 mannen, identiek gekleed, in een cirkel om de kist aan het
dansen en zingen. Daarna volgde er een christelijke mis door een priester.
Vervolgens werden we uitgenodigd voor de lunch; rijst met in bamboe gekookt
of gestoofd vlees. Na de lunch gingen de hle stoet met mensen onder een rood
doek, gevolgd door de kist die al springend werd vervoerd onder begeleidend
geschreeuw van de dansers, in een optocht door het hele dorpje heen. Voor de
stoet uit een aantal buffels. Buffels nemen een hele centrale rol in in de
Toraja cultuur. Bij een begrafenis geeft het aantal buffels wat wordt
geslacht de belangrijkheid van de overleden persoon aan. Ook grote aantallen
varkens worden overigens geslacht. Gelukkig waren wij er niet op
'slachtdag', en bleek dat er later op de dag 'slechts' een buffel zou worden
geveld. De rest van het slachten zou op een van de andere dagen
plaatsvinden. Na de optocht door het dorp was het tijd voor de receptie. Die
vond plaats in een van de tijdelijke huizen; voor een ceremonie als deze
wordt een geheel dorp van tijdelijke huizen gebouwd om alle gasten te kunnen
huisvesten. In drie groepen ging men richting het 'receptiehuis', waar men
dan de geschenken aanbood die men bij zich had voor de familie van de
overledene. Meestal een of meer varkens, die onder luid gekrijs levend
hangend op een bamboestok worden vervoerd. Ook wij hadden een cadeautje, een
slof kretek sigaretten, het gebruikelijke cadeautje voor een bezoekende
toerist. Na de receptie begint het buffelgevecht, in de cirkel binnenin de
tijdelijke huisjes wordt onder luid gejuich van de gasten een tweetal
buffels tegenover elkaar gezet. De eerste buffels bleven gewoon grazen en
gingen naar een paar minuten richting rijstvelden. De laatste 2 buffels
hadden wel de neiging om te vechten, waarbij de kop met horens bijna geheel
in de modder verdwijnt. Uiteindelijk jaagt de een de ander weg in dit geval
onder veel hilariteit van de gasten die ze achterna renden naar de
rijstvelden. Dit was tevens het einde van deze ceremoniedag, een voor ons
hele speciale ervaring.
De volgende dag toch maar een motor gehuurd, toeristen hebben namelijk geen
rijbewijs nodig en zolang je geen ongeluk maakt is er niets aan de hand. Een
prachtige tocht naar verschillende dorpjes met fantastische uitzichten over
bergen en dalen. Bij veel dorpjes hebben ze traditionele begraafplaatsen,
voor zo'n graf worden poppen, tautau's, gezet; deze poppen zijn vaak
levensgroot en stellen de overledenen voor. Het is erg bijzonder om dit te
zien. Naast de tautau's liggen er overal botten en beenderen van de
overledenen.
Na enkele dagen Toraja is het weer tijd voor een vreselijke busrit, dit maal
10 uur naar het plaatsje Pendolo. We zaten op de achterste bank en de
vulling van deze bank was reeds lange tijd afwezig. Na een paar uur weet je
niet meer hoe je moet gaan zitten en de laatste kilometers onderga je gewoon
maar. Rond 20.30 kwamen we aan in het slaperige dorpje Pendolo, gelegen aan
een prachtig Posomeer, op 600 m hoogte. We zijn nu in de regio waar het
inderdaad erg onrustig is geweest; ongeveer 1,5 maand geleden hadden hier de
moslims en christenen grootschalige gevechten waarbij ze elkaars huizen
hebben afgebrand. Buiten de verbrande huizen zie je hier dan ook bijna geen
toeristen. Ook al was het veilig, hebben we toch besloten om snel door de
regio heen te gaan. De volgende dag met een bootje naar Tentana, een dorpje
aan de andere kant van het meer. En de dag erna alweer door met de bemo naar
een klein plaatsje om vervolgens naar zeggen meer dan 5 uur wachten voor de
volgende bus. Gelukkig kwam na 1 uur een pickup truck die ons een lift gaf
naar onze bestemming Ampana. Affijn, 3 uur hobbelen achterin de truck met de
brandende zon op je kop en je billen op het hete metaal. Na een half uur
hadden we al een houten reet en nog een half uur later een ijzeren reet met
een kleine zonnesteek. Maar heelhuids toch aangekomen in Ampana. De rest van
de dag geluierd en de volgende dag met boot naar de Togian eilanden. De
tocht ging voorspoedig alhoewel het toch weer 5 uur varen was, maar
uiteindelijk komen we dan in Kadidiri Paradise, een waar paradijs waar menig
bountyreclame kan worden opgenomen. Het strand loopt over in een heel groot
aquarium waar erg mooie koralen en vissen te zien zijn. De komende twee
dagen begeven wij ons dan ook voornamelijk in het water. Kitty heeft het
snorkelen goed te pakken gekregen en is het water niet meer uit te slaan. En
in een aquarium als dit kan ik het niet laten om een paar duiken te
ondernemen, waarvan 1 nachtduik (erg spectaculair, waarbij je weer een hele
andere onderwaterwereld meemaakt). Om vanuit Togian richting Manado te
reizen, moet je normaal geproken eerst weer terug naar Ampana, vervolgens 6
uur bussen en daarna de hele nacht op de boot om uiteindelijk aan te komen
in Gerontalo. Er waren echter een aantal toeristen die samen met ons een
boot charterden, en zodoende waren wij al in 1 dag in Gerontalo. Het blijft
overigens een vreselijke rit, want buiten de bootrit zaten we ruim 3 uur
opgepropt in een 8-persoons busje, echter dan met 17 mensen. De deur kon
niet eens di cht en daardoor staken mijn knieen buiten boord. Nog niet echt
erg, wel vervelend als het gaat regenen, en dat deed het dus.
Vanaf Gerontalo was het nog maar ruim 9 uur bussen naar Manado, dit maal een
redelijke bus, maar we hebben allebei wel het gevoel dat we hiervoor te oud
worden. Eenmaal aangekomen in Manado hotel gezocht en internet checken. Wel
heel slecht nieuws ontvangen over Joetje (onze kat), die is inmiddels
overleden. En dat drukte de stemming behoorlijk de rest van de avond.
Rationeel gezien heeft ze in ieder geval een goed leven gehad, maar de
emoties zullen nog wel even voortduren.
Helaas hebben wij Rob, Yke en Gert-Jan gemist, die zijn rond deze tijd op de
Togian-eilanden. Vanaf nu zijn we echter wel weer beter met E-mail te
bereiken (hopen we).
Omdat onze reis over de Sunda-eilanden en Sulawesie toch sneller gegaan is
dan we hadden gepland, hebben we maar een ticket gekocht naar Java en zullen
daar 2 december naar toevliegen. Tot die tijd blijven wij rond Manado, eerst
de jungle in en daarna naar Bunaken voor weer wat aquariumplezier.

De groeten,

Robert en Kitty

Wednesday, November 08, 2000

Maumere, Flores, 9 november 2000

Hallo Allemaal,

Wat we hadden verwacht, klopte ook, mailen is op de kleine Sunda-eilanden
niet echt doorgedrongen. Hier op Flores is de eerste mogelijkheid weer; we
zitten nu in het kantor Pos waar we van de computer gebruik kunnen maken.
Net een uur bezig geweest om al jullie e-mails te lezen, heerlijk al die
berichten van het thuisfront. Het laatste mailtje dat we stuurden was vanaf
Kuta op Bali, toen we op het punt stonden te vertrekken naar de Gili's. We
dachten slim en snel te zijn door een vlucht te nemen, 20 minuten vliegen in
plaats van zo'n 8 uur met lokaal vervoer. Helaas kwamen we op het vliegveld
erachter dat de vlucht was vertraagd, en vertraagd, en vertraagd... Kortom
na 6 uur vertraging vertrokken we eindelijk. Snel een taxi naar de
havenplaats op Lombok, waar de laatste boot naar de Gili's dus al was
vertrokken. Gelukkig konden we, uiteraard voor een iets andere prijs, een
boot charteren om toch nog voor het donker op Gili Air aan te komen.
Gelukkig wel hele leuke accommodatie gevonden; een splinternieuw
bungalowtje, met goede badkamer en een eigen balkon met hangmat en uitzicht
op zee. De volgende dag ondernamen we een poging even een stukje te gaan
lopen, maar daar zijn we zo snel mogelijk mee opgehouden, te warm gewoon.
Wel naar de duikschool geweest om voor Robert twee duiken voor de dag erna
te bespreken. Verder de rest van de dag een beetje bijkomen, vast genieten
van de onderwaterwereld door wat te snorkelen, en lekker eten en luieren. De
dag erna gaat Robert op pad, of eigenlijk het water op voor zijn eerste duik
na zo'n anderhalf jaar geleden zijn padi gehaald te hebben. Het gaat erg
goed en hij is weer razend enthousiast, en kan niet wachten tot de volgende
duik. Even lunchen en dan is het al weer zover, vertrek voor de tweede.
Schildpadden en een stingray en nog heel veel andere vissen gezien, helaas
voor hem geen haaien...(dat komt later nog...). Robert is inmiddels knalrood
verbrand door het snorkelen en moet dus vanaf nu met een t-shirt het water
in. De volgende dag besluiten we door te reizen, het vasteland van Lombok
op. We komen 's middags aan in Tetebatu, een plaatsje midden op Lombok, aan
de voet van de vulkaan de Rinjani en midden tussen de rijstvelden. 's
Middags het plaatsje even te voet verkend. We lopen door allerlei hele
kleine dorpjes heen, waar de kinderen keihard 'hello mister' krijsen als we
langslopen. Naast 'give me a pen' is dat het enige engels wat ze kennen. De
volgende dag een scooter gehuurd, en heerlijk zelf een beetje rondgetoerd.
Allereerst naar een lokale markt in Kota Radja, daarna naar een plaats waar
van stukken bamboe allerlei zaken velchten. Robert krijgt daar nog wat
vlechtlessen, maar het is toch een stuk moeilijker dan het lijkt. Daarna
naar Magbasik, we hebben gehoord dat we daar een buskaartje kunnen kopen
voor onze doorreis. Dat lukt ook nog ! De rest van de dag bezoeken we nog
een Sarong weverij, echte huisindustrie waar de inwoners van het dorpje
thuis Sarongs met de hand weven. Een klasse A sarong kost ongeveer drie
maanden noeste arbeid !. Daarna naar de waterval in de buurt die iedereen
ons aanprijst. We zijn niet onder de indruk, misschien zijn we verwend
inmiddels...
De volgende dag hangen we een beetje rond totdat we achterop brommertjes
(met de rugzakken en al) naar Magbasik worden gebracht waar onze bus om
15.00 uur zou vertrekken. Om 17.30 uur komt de bus pas, balen dus. Wel een
luxe airco bus en dat is wel prettig want een lange reis voor de boeg. Eerst
een kort stukje rijden naar de haven aan de oostkust van Lombok, daar met
bus en al op de ferry, een uurtje varen, en dan in een ruk met de bus over
heel Sumbawa heen. ;s morgens om 3.30 uur worden we uit de bus gezet in
Bima. We blijken daar met een lokaal busje (Bemo) verder te moeten. Dat
hadden ze ons niet verteld toen we dat buskaartje kochten ! Affijn, twee uur
hobbelen later komen we aan in Sape, het havenplaatsje in het oosten van
Sumbawa, van waaraf de boot naar Flores vertrekt. Alleen is de boot van 8.00
uur helaas al een paar maanden in reparatie, en moeten we wachten op de boot
van 16.00 uur. We besluiten voor een paar uur een kamer te nemen in een
klein pensionnetje (losmen) om even te slapen. We worden een paar uur later
al weer wakker van de intense hitte die door het dak heendringt. Zweterige
uren later vertrekt de boot uiteindelijk om 18.00 uur. Rond middernacht
komen we uiteindelijk aan op Flores, in Labuan Bajo. Direct een kamer
gezocht en slapen ! Deze reis was echt wel een van de ergste tot nu toe, in
ieder geval qua tijdsduur. De volgende dag besluiten we meteen maar door te
gaan naar Suraya, een eilandje een uur varen verder. Labuan Bajo is namelijk
ook erg warm, en zwemmen in de haven is niet aan te raden. Samen met vier
Engelsen met wie we de ellende van de afgelopen etmalen hebben gedeeld,
kunnen we lekker bijkomen op Suraya. Een soort Bounty eilandje; Wit strand,
het rif op zwemafstand van de kust, en niets behalve een paar bamboe hutjes
waar we in slapen.
Robert snorkelt zich een ongeluk, en wordt beloond; schildpadden en een haai
! Later blijkt zelfs dat hij, zonder het zelf te weten, heeft gezommen met
dolfijnen. Vanaf de kust duidelijk te zien, maar Robert keek onder water
natuurlijk...

Vanaf Suraya vertrekken we samen met de vier engelsen en later nog een
engelsman en een zwitser om met de boot een tweedaagse trip te gaan doen.
Eindelijk gaan we de varanen bekijken ! We varen een paar uur, onderweg nog
even heerlijk en prachtig snorkelen, en komen midden op de dag op Rinca aan.
Hoewel Komodo bekend staat om zijn varanen, komen deze ook op Rinca voor. We
doen een wandeltocht van twee uur (het is dan ongeveer 43 graden !), warm
dus, maar de moeite waard. We zien de varanen, ze zijn echt heel erg groot,
zo'n drie a vier meter lang !, maar ook nog waterbuffels, wilde varkens,
herten en apen. Volledig uitgedroogd keren we op de boot terug, waar we een
paar uur later tegen elkaar verzuchtten dat het erg de moeite was... We
varen door ricjhting Flying Fox Island. Onderweg komen we nog dolfijnen
tegen. Rond zonsondergang worden de vliegende honden wakker en zwermen met
duizenden gelijk uit boven het eiland. Heel spectaculair om te zien! We gaan
voor anker vlakbij Komodo, en vallen na het eten om 20.30 uur allemaal op
onze matrasjes op het dek van de boot in slaap.
De volgende ochtend 6.00 uur op. Ontbijt van pannekoek, en op naar Komodo.
Ook daar zien we weer varanen, maar iedereen is het erover eens dat Rinca
leuker was. Daar komt veel meer ander wild ook voor, bovendien is het wat
ruiger en minder toeristisch. Onderweg terug weer heerlijk snorkelen, en s'
middags komen we weer aan in labuan Bayo.

Met heel veel pijn en moeite zijn we erachter gekomen dat de boot van
Maumere op oost Flores vertrekt op 9 november(dat is dus vandaag). Ter
illustratie; eerst zoeken naar de 'pelni office' het kantoor wat over de
veerdiensten gaat. Eindelijk gevonden, is het dicht. Het dienstschema wat op
het raam is geplakt is niet te volgen. Terug het dorpje in, vragen wanner
het kantoor open gaat. "Dat gaat meestal open de dag voordat de boot
vertrekt" Wanneer vertrekt de boot dan vragen wij. " dat weten we
niet"
Affijn, Uiteindelijk vinden we iemand die voor ons naar Maumere wil bellen
om uit te zoekn wanneer de boot vertrekt. We weten namelijk dat die maar een
keer in de twee weken gaat, dus we willen hem niet missen !

Omdat we nog maar een paar dagen over hebben voordat de boot vertrekt,
besluiten we luxe te doen en een auto, met chauffeur, te huren. Je kan zelf
geen auto huren op Flores, ze willen dat risico niet nemen omdat de wegen zo
slecht zijn. Omdat er maar zes auto's zijn in Labuan Bajo, betalen we een
westerse prijs voor gelukkig wel een goede auto (lijkt het). We rijden in
zo'n 8 a 9 uur richting Bayawa, onderweg rgelematig stoppend voor
fantastische uitzichten op rijstvelden, in de vorm van een spinneweb
aangelegd, een 'arakstokerij' (Arak is een soort palmwijn en het meest
geliefde -zwaar- alcoholische drankje van de locals) en een heerlijke
indonesische lunch. De volgende dag eerst baden in de hotsprings, het water
is zeker zo'n 40 graden. Daarna een traditioneel dorpje bezocht, Wogo. Eind
van de middag arriveren we in Moni, vroeg naar bed, want de volgende ochtend
(?) staan we om 4.00 uur op. We rijden richting de Kelimutu, een vulkaan met
drie meren in verschillende kleuren. Het laatste stuk de berg oplopen, en
dan genietn van de zonsopgang boven de meren. Dit is een van de absolute
highlights van Flores !
Na ontbijt vetrekken we richting Maumere. Als we er bijna zijn, breekt de
achteras van de auto. Het laatste stukje doen we dus per Bemo, komen aan in
Maumere, rennen meteen door naar de Pelni office voor een kaartje voor de
boot van de dag erna, kantoor dicht, gelukkig kunnen we dan toch een kaartje
kopen bij een ander kantoortje, zucht....

We willen even gaan lunchen, om daarna weer even bij te komen. Een uur later
hebben we dat restaurantje wat als leukste in de lonely Planet staat nog
steeds niet gevonden. Het eerste beste tentje stappen we binnen, eten wat,
en kunnen dan eindelijk gaan uitrusten.

Nu is het een dag later, zitten we heerlijk te internetten, zijn uitgerust
en hebben het bootkaartje op zak. Vanavond vertrekt tussen 19.00 en 21.00
uur de boot richting Sulawesi. We zullen zo'n 23 uur later daar aankomen als
het goed is....

We gaan ervan uit dat we op Sulawesi zo nu en dan ook wel zullen kunnen
e-mailen, dus dan horen jullie wel weer van ons....

Groeten,
Robert & Kitty

Wednesday, October 25, 2000

Kuta, 25 oktober

hallo allemaal,

Wij zijn inmiddels 2 landen verder in iets meer dan 1 week. Wel kort, maar
ja, thailand was dan ook een escape voor ons. Daarbij India bevallen is
(jeetje het lijkt inmiddels alweer maanden geleden dat wij daar geweest
zijn) was 1 week thailand wel weer erg kort. We hebben in ieder geval de
sfeer kunnen proeven. We begonnen met een aantal dagen Bangkok. In korte
tijd toch nog veel dingen gezien. Hierbij zijn sommige zaken wel erg
toeristisch geworden. Zo waren er meer toeristen als lokalen bij de floating
market. Uit de hele reeks van tempels hebben wij ook een selectie gehad,
waaronder de imponerende liggende boeda (what po) en natuurlijk de Grand
Palace. Naast Bangkok zijn wij naar Kanchanaburi geweest met zijn befaamde
bridge over the river Kwai. Van hieruit een uitstapje gemaakt naar een mooi
park met waterval. Eenmaal weer terug in Bangkok konden we ons voorbereiden
op vroeg opstaan voor onze vlucht naar Hongkong. Aangezien Kitty iets teveel
salades en milkshakes ophad (het blijft een land waarbij kraanwater niet
echt handig voor je is) begonnen haar darmen aardig op te spelen. Maar omdat
we toch maar 1 middag in Hongkong zaten, wil je toch nog even rondkijken in
deze westerse stad in het oosten. Het is toch ongelovelijk dat ze hier een
roltrap hebben die je enkele honderden meters boven zeeniveau brengt in
ongeveer 15 minuten. Na een middagje rondstappen bijkomen in het
spaghettihouse tussen de wolkenkrabbers. En de dag erna zit je in 1 keer in
Indonesie. Aangezien Kitty's darmen haar hoogtepunt bereiken, blijven we
enkele dagen in Kuta (Bali), het Benidorm voor de Australiers. 1 voordeel,
je kunt hier pinnen en je bent in 1 keer miljonair. Na 2 dagen uitrusten,
hebben we meer energie. Morgen vliegen wij naar Lombok en vandaaruit gaan we
naar de Gili-eilanden. Het moet daar uitsteken snorkelen zijn en
waarschijnlijk ook nog even duiken.
Vanaf daar komen we weer wat meer in de oosterse 'beschaving' en de vraag is
of ze daar ook internet hebben. We zien wel, anders zal het volgende mailtje
iets langer op zich laten wachten.

De groeten.

Robert en Kitty

Monday, October 16, 2000

Bangkok, 16 oktober

Hallo allemaal,

Wij zijn inmiddels een land verder en hebben India afgesloten zonder enge
ziektes. Na Bangalore hebben we na een prettige treinreis genoten van de
ruines van Hampi. Een erg leuke omgeving met heel weinig mensen. Je beseft
ineens weer dat geen getoeter van riksja's en bussen toch wel erg prettig
is.
Na een paar dagen rust begon onze reis naar de laatste provincie die wij
hebben aangedaan, Goa. Na vier uur treinen (gepland was 3 uur) begon een
heerlijke busrit van 5,5 uur over de A2 van Hubli naar Margao. En wat voor
een rit was dat zeg, tering!! Wat in Nederland doorgaat voor
achterafweggetje is hier de snelweg. Gelukkig werd het na 3,5 uur iets beter
toen wij de provincie Goa in kwamen. Maar ja, dat is all in the game.
In Goa hebben wij 2 badplaatsen aangedaan, waarvan de laatste, Palolem, een
soort bountystrand had, waar we zelfs dolfijnen hebben gezien. En ook hier
weer fantastische visgerechten. Daarbij is Goa voornamelijk christelijk,
zodat ook het bier niet meer de helft van de rekeningen van ons etentje meer
was.
5 weken was een leuke tijd in Zuid India, maar we waren toe aan iets anders.
Het reizen is ons overrigens enorm meegevallen. Er waren duidelijk
verschillen tussen de verschillende provincies, waarbij Kerala ons het
meeste is bevallen. Toch wordt je zowat iedere dag geconfronteerd met de
armoede in dit land. Redelijk wat bedelaars, echter niet vervelend. Toch ook
een aantal mensen die misvormt zijn en daardoor enkel de mogelijkheid hebben
om bedelaar te zijn. De meeste indruk heeft een man gemaakt waarvan zijn
hele lijf onder grote blaren, een soort van belletjes, inclusief zijn
gezicht. Vreselijk. Daarnaast zie je rijkdom en armoede heel dicht bij
elkaar. Naast muur van een een omheining van een villa wordt tevens gebruikt
als deel van een krot. Samen met een paar stokken, een stuk plastic en
golfplaten geeft het toch weer onderdak aan een gezin van ong. 5, 6
personen.
Aangezien we ver onder budget zaten hebben we ons getracteerd op een vlucht
van Goa naar Bombay (scheelt weer een treinreis van 11 uur en in het donker
zoeken naar een duur hotel in Bombay).
In Bombay was het lang wachten voordat we de vlucht naar Bangkok hadden
(ongeveer 10 uur). Maar we konden de tijd aardig doden met een spelletje
kolonisten, biertje drinken, wat rondlopen.
In Bangkok merk je meteen dat Thailand een stuk meer ontwikkeld is dan
India. Met een luxe shuttlebus voor f 6,- (ja het is nog steeds Azie)
vlakbij het guesthouse afgezet. En hier eindelijk weer eens een bed wat echt
voor een bed kan doorgaan.
Vandaag wat rondgeslenterd en op aanraden van een Thai een tuktuk (=riksja)
rondgetourd naar tempel, exportshop (voor robijn e.d.) en luxe
kledingwinkel. Ja, die robijn hebben we maar afgeslagen, de prijzen begonnen
rond de usd 1000, maar in de kledingwinkel een pak laten aanmeten en als het
goed is, is dat na 1 dag klaar (dat merken we morgen wel). Terug in het
guesthouse ontmoetten we Rob en Yke. Die hebben net een vliegreis van 11 uur
plus een tijdverschil van 5 uur achter de rug, maar zien er nog redelijk fit
uit (op dit moment zijn zij ook aan het mailen).

Tot zover de reisverhalen.

Groetjes Robert en Kitty

Monday, October 02, 2000

Bangalore, 2 oktober 2000

Hallo allemaal,

Het strand hebben wij inmiddels verlaten, dit maal niet in een hobbelbus,
maar met de trein. Dit reist toch een stuk prettiger. Je kunt af en toe even
rondlopen, een sigaret roken en je zit toch een stuk comfortabeler. Maar als
die rit langer dan 8 uur duurt, heb je d'r wel weer genoeg van.

We kwamen aan in Coimbatore, een plaats in de provincie Tamil Nadu. En dan
merk je weer dat er grote verschillen zijn met de provincie Kerala. Open
riolen (de stank is bijna niet te verdragen), veel afval en minder
vriendelijke mensen. Gelukkig blijven we hier alleen maar om te overnachten.

De dag erna gingen we weer de bergen in, dit maal met de trein. En wat voor
een trein, een stoomlocomotief uit 1897. Op de stijle stukken werd de
locomotief geholpen door een tandrad, zodat de reis alsnog naar boven ging
en niet naar beneden. Mooi uitzichten tijdens deze trip in een hartstikke
leuk treintje.

Eenmaal in de bergen in de plaats Ooty was de temperatuur weer aardig
gedaald tot 18 graden overdag en ong. 10 in de avond. tering wat koud. En
dan kom je nog in de regen aan. Het lijkt wel Nederland.

Vanuit Ooty een trip gedaan naar het Madumalaipark. We hadden even onze
twijfels of we wel opgehaald werden, maar naar 1,5 uur kwam het busje bij
het hotel. Een rit van 1,5 uur bracht ons naar 1000 m hoogte (we kwamen van
2200 m) en we voelden ons gelijk weer in Afrika. Ja weer beesten, niet zo
veel maar toch. De score was een groep olifanten, bizons van een erg groot
formaat, pauwen, herten en een mooi uitzicht. Helaas geen tijgers.... Het
wachten op het busje waren we al weer helemaal vergeten.

Die avond nog genoten van de koele nacht, kolonisten gespeeld en de volgende
dag roomservice op de kamer. Helaas zaten we om 11.30 weer in de bus voor
een vreselijke rit van ongeveer 5 uur. Ze hadden op dit traject nog niet
volledig begrepen dat asfalt uit een geheel moet bestaan. Wij zaten
natuurlijk op de achterste bank en kwamen zelfs zo nu en dan los van deze
luxe zetels. Maar ja, ook dat hoort erbij.

Afgelopen paar dagen bijgekomen in de leuke plaats Mysore. Een geweldig
paleis dat in de avond voor enkele uren wordt verlicht, dit i.v.m. een
festival van 2 weken. Wij dachten er ook van te genieten, echter de regen in
de avonden bracht ons er niet aan toe om lang te gaan kijken. Gelukkig is
het overdag voor het grootste gedeelte droog en zonnig gebleven.

Vandaag zijn we op doorreis naar de ruines van Hampi met een tussenstop in
het plaatsje Bangalore (ong. 5,2 miljoen mensen). 1 voordeel van zo'n
plaats, je kunt er internetten en dan ook nog eens snel. Voordat we aan dit
verslag begonnen eerst een half uur alle nieuwe mailtjes doorgelezen. Erg
leuk om te horen hoe het met iedereen gaat.

De volgende mail komt weer uit een nieuwe provincie, Goa. Dat zal tevens
onze laatste provincie voor India zijn.

De groeten en tot mails.

Kitty & Robert